ബസ്തറും മാവോയും കുറേ ഉണ്ടയില്ലാവെടികളും

മൗയിസ്റ്റുകളെ നേരിടാന്‍ തയ്യാറായി ഛത്തീസ്ഗഢിലേക്ക് പോയ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഓഫീസർ നൂതൻ കുമാർ എന്ന ന്യൂട്ടൻ കുമാർ (രാജ്കുമാർ റാവു) മൗയിസ്റ്റുകളെ കണ്ടില്ല. എന്നാൽ ചെറിയ തോതിൽ ഒരു മൗയിസ്റ്റ് ആക്രമണത്തിന് സാക്ഷിയായി. എന്നാൽ അത് അവിടെയുള്ള പൊലീസുകാർ തന്നെ സംഘടിപ്പിച്ച ഒരു കപടനാടകമായിരുന്നു എന്ന് താമസിയാതെ അയാൾ തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്തു.

ഇതേ ഛത്തീസ്ഗഢിലേക്ക് തന്നെ, മൗയിസ്റ്റ് ഭീഷണി നിലനില്‍ക്കുന്നതിനാൽ, ഓഫീസർ കമാൻഡിങ് മാത്യൂസ് ആന്റണിയുടെയും (രഞ്ജിത്ത്) എസ്.ഐ മണികണ്ഠൻ സി.പിയുടെയും (മമ്മൂട്ടി) നേതൃത്വത്തിൽ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഡ്യൂട്ടിക്ക് ഒരുങ്ങിക്കെട്ടിപ്പോയ കേരളാ പൊലീസ് സംഘവും മൗയിസ്റ്റുകളെ കണ്ടില്ല. ബസ്തറിലെ സ്‌കൂളധ്യാപകനും ആദിവാസിയുമായ കുനാൽ ചന്ദിനെ (ഓംകാർ ദാസ് മണിക്പുരി) സംഘം ചേര്‍ന്ന് തല്ലുന്ന ചിലർ, പക്ഷേ മൗയിസ്റ്റുകളായിക്കൊള്ളണം എന്നൊന്നുമില്ല താനും. എന്നാൽ തെരഞ്ഞെടുപ്പു ദിവസം അവർക്ക് ഭീകരമായ ഒരാക്രമണം (ഭീകരമായ ആക്രമണത്തെയല്ലല്ലോ സാങ്കേതികമായി ഭീകരാക്രമണം എന്ന് പറയുക) നേരിടേണ്ടി വന്നു. അതവിടുത്തെ മുഖ്യധാരാ രാഷ്ട്രീയപ്പാര്‍ട്ടിയുടെ ലോക്കൽ നേതാവും ഗുണ്ടകളും അഴിച്ചു വിട്ട ആക്രമണമായിരുന്നു.

അമിത് വി മസൂർക്കറിന്റെ ന്യൂട്ടൻ എന്ന സിനിമ, ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സമകാലികാവസ്ഥയുടെ subtle critique എന്ന് തന്നെ പറയാവുന്ന ഒരു അലിഗറിയാണ്. ഒരു ക്ലാസിക് സറ്റയർ എന്ന് വിളിക്കാം. ഖാലിദ് റഹ്മാൻ സാക്ഷാത്കരിച്ച ഉണ്ട എന്ന മലയാള ചലച്ചിത്രത്തിന് പ്രമേയപരമായോ ഘടനാപരമായോ ഈ സിനിമയുമായി ബന്ധമോ സാമ്യമോ ഇല്ല. എന്നാൽ പശ്ചാത്തലം ഒന്നു തന്നെയാണ്. ഒരേ പശ്ചാത്തലത്തിലുള്ള ഈ രണ്ട് കഥകളും രണ്ടു തരത്തിൽ അനിവാര്യങ്ങളായ സാമൂഹികവിമര്‍ശനങ്ങളുമാണ്. തങ്ങളുടേതല്ലാത്ത എല്ലാ ദേശീയബോധങ്ങളും വിഘടനവാദപരമാണ് എന്ന് ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു ഭരണകൂടത്തെയും അതിന്റെ കീഴിൽ സിസ്റ്റത്തിന് സംഭവിക്കുന്ന ബോധപരിണാമങ്ങളെയും പ്രശ്‌നവൽക്കരിക്കുന്നുണ്ട് ഈ രണ്ട് സിനിമകളും.

MV5BMDk4Y2Q2MmUtYjE1YS00NjEwLTg0ZGYtOGJkZjUzOTllYzA0L2ltYWdlXkEyXkFqcGdeQXVyNzA0MTg0MzE@._V1_ഒരു സറ്റയറിന്റെ ഘടനയല്ല ഉണ്ട എന്ന സിനിമയ്ക്കുള്ളത്. അത് കുറേക്കൂടി ഷാർപ് ആണ്. നര്‍മങ്ങളുടെ ചേരുവകൾ ധാരാളമായുണ്ടെങ്കിലും പൊതുവെ അതിന്റെ ഘടന ഒരു ത്രില്ലർ മൂവിയുടേതാണ്.

ന്യൂട്ടൻ പൊതുവെ സമ്പ്രദായങ്ങളെ പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിര്‍ത്തുന്നില്ല. എന്നു മാത്രമല്ല, നൂതൻ കുമാർ എന്ന ന്യൂട്ടൻ കുമാർ സിസ്റ്റത്തെയും അതിന്റെ ഘടനയെയും കണിശമായി പിന്തുടരുന്ന ഒരാളുമാണ്. ചിത്രത്തിന്റെ എൻഡിങ്ങും അതിലുള്ള വിശ്വാസത്തെ അടിവരയിട്ടുറപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ്. അതേസമയം മൂക്കാതെ പഴുത്ത ഒന്നാണ് ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യം എന്ന വസ്തുതയും അത് വെളിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. തെരഞ്ഞെടുപ്പ് എന്താണെന്നും അതെത്രത്തോളം തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്നു എന്നുമൊന്നും അറിയാത്ത ഒരു വലിയ ജനസാമാന്യത്തിന്റെ പ്രതീകമായാണ് ന്യൂട്ടനിലെ ഗോത്രവർഗക്കാർ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. നിങ്ങൾ തെരഞ്ഞെടുത്ത് ജയിപ്പിച്ചയാൾ ദൽഹിയിലേക്ക് പോകുമെന്നും അയാൾ നിങ്ങളുടെ പ്രശ്‌നങ്ങളൊക്കെ തീർക്കുമെന്നും അവരോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവരുടെ മൂപ്പൻ പ്രതികരിക്കുന്നത് താൻ ഇവിടെയുള്ളപ്പോൾ എന്തിനാണ് മറ്റൊരാൾ ദല്‍ഹിക്ക് പോകുന്നത് എന്നാണ്.

പ്രമേയപരമായി അൽപം കൂടി വിശാലമായ ഒരു പ്രതലത്തിലേക്ക് വരുന്നുണ്ട് ഉണ്ട. അതിൽ സിസ്റ്റം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നുമുണ്ട്. വെടിയുണ്ടകൾ നിറച്ച, പൊലീസിന്റെ പെട്ടിയുടെ മുകളില്‍ കുരങ്ങൻ കയറി സര്‍ക്കസ്സ് കളിക്കുന്ന ദൃശ്യത്തിലാണല്ലോ അതവസാനിക്കുന്നത് തന്നെ. കുനാൽ ചന്ദിനോട് അവസാനം മണികണ്ഠൻ പറയുന്നതും അത്തരമൊരു വര്‍ത്തമാനമാണ്, ഈ മണ്ണ് നിങ്ങളുടേതാണ്, നിങ്ങളിവിടുന്ന് എങ്ങോട്ടും പോകരുത്.

അവഹേളനങ്ങളുടെയും അസ്പൃശ്യതയുടെയും കുടിയൊഴിപ്പിക്കലുകളുടെയുമൊക്കെ അനുഭവങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ മണികണ്ഠന് തന്നെയും ഉണ്ടായിരിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ബസ്തറിൽ നിന്നും അയാൾ ഭാര്യയെ വിളിക്കുമ്പോൾ അവർ (ഈശ്വരി റാവു) തന്റെ അംഗനവാടിയിലാണ്. പശ്ചാത്തലത്തിൽ അയ്യങ്കാളിയുടെ ചില്ലിട്ട ചിത്രം കാണാം. മണിയുടെ ജാതി തിരിച്ചറിയാൻ ഈയൊരു ദൃശ്യമേ ചിത്രത്തിലുള്ളൂ. ഒരുപക്ഷേ അതത്ര പ്രധാനമല്ലെന്ന് തോന്നാം. രണ്ടോ മൂന്നോ സെക്കന്‍ഡുകൾ മാത്രം കാഴ്ചയിൽ നില്‍ക്കുന്ന ഫ്രെയിമിൽ അത്രയൊന്നും പ്രധാനമല്ലാത്ത ഒരു ഭാഗത്താണ് അയ്യങ്കാളിയെ നിർത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഇത് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുക എന്നത് കഥാഗതിയെ പിന്തുടരുന്നതിന് അത്ര അനിവാര്യമൊന്നുമല്ല. എന്നാലും ഇടയ്‌ക്കെങ്കിലും കീഴ് ജീവനക്കാർ അയാളോട് കാണിക്കുന്നതായി നമുക്ക് തോന്നുന്ന അനാദരവിന് വിശദീകരണമാവുന്നുണ്ട് ആ ഫ്രെയിം.

ബസ്തറിലെ ആകെ ജനസംഖ്യയിൽ എഴുപത് ശതമാനം ഗോത്ര, ഗിരി വർഗക്കാരാണ്. ഛത്തീസ്ഗഢിലെ ടോട്ടൽ ട്രൈബൽ പോപ്പുലേഷന്റെ ഏതാണ്ട് ഇരുപത്തേഴ് ശതമാനം വരും ഇത്. ഇന്ത്യയിൽ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മൗയിസ്റ്റ് അറ്റാക് നടക്കുന്ന മേഖല എന്നാണ് ബസ്തറിനെക്കുറിച്ച പ്രചാരണം.

ട്രൈബൽ നൃത്തവും സംഗീതവും -ഛത്തീസ്ഗഢ്
ട്രൈബൽ നൃത്തവും സംഗീതവും -ഛത്തീസ്ഗഢ്


സവിശേഷമായ പാരമ്പര്യവും സംസ്‌കാരവും നിലനിര്‍ത്തുന്നവരാണ് ബസ്തറിലെ ട്രൈബുകൾ. പ്രത്യേകിച്ചും അവരുടെ സംഗീതം. ഇന്ത്യയിലെ പല ദേശങ്ങളിലും തനതായ സംഗീതവും പ്രാദേശികമായ സംഗീതോപകരണങ്ങളും അനുബന്ധമായ മിത്തുകളും ഉള്ളതായി കാണാം. എന്നാൽ പൊതുവായും ഔദ്യോഗികമായും ഇന്ത്യൻ സംസാകരത്തെ ദൃശ്യവൽക്കരിക്കുമ്പോൾ ഇതൊന്നും അതിൽപ്പെടാറുമില്ല. Tony Gatlif ന്റെ Safe Journey (Latcho Drom) എന്ന ഫ്രഞ്ച് ഡോകുമെന്ററി ഈ സംഗീതപാരമ്പര്യത്തെ ഹൃദയാവർജകമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. വടക്കു പടിഞ്ഞാറൻ ഇന്ത്യ മുതല്‍ സ്‌പെയിൻ വരെയുള്ള ഒരു സംഗീതയാത്രയാണ് ഗാത്‌ലിഫിന്റെ സിനിമ.

ഈ കുറിപ്പുകാരന് രാജസ്ഥാൻ എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ അവിടുത്തെ നാടോടി ഗോത്രവർഗങ്ങളെയും കേസരിയാ ബാലം എന്ന പാട്ടുമാണ് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിൽ വരിക. അത് പഞ്ചാബാകുമ്പോൾ ഹീർ രാഞ്ജൻ പ്രണയവും ഹീറിന്റെ പാട്ടുകളും പിന്നെ കലന്ദർ ഷായുടെ സൂഫീ അപദാനഗീതങ്ങളും. ബംഗാളിലെത്തുമ്പോൾ ആ സ്ഥാനത്ത് ബാവുൾ ഗായകരും ഏക് താര, ദോ താര തന്ത്രിവാദ്യങ്ങളും ദുഗിയും കര്‍താലും മഞ്ജിരയും ചിമ്തയുമെല്ലാം കടന്നുവരും.

ബസ്തറിൽ, വിശേഷിച്ച് ജഗദൽപൂരിൽ ഋതുഭേദങ്ങൾക്കനുസരിച്ചുള്ള വ്യത്യസ്ത സംഗീതസമ്പ്രദായങ്ങളുണ്ട്. ഉണ്ട എന്ന സിനിമയ്ക്ക് പ്രശാന്ത് പിള്ള ഒരുക്കിയ പശ്ചാത്തലസംഗീതം ബസ്തറിലെ പാരമ്പര്യ ഈണങ്ങളും ഉപകരണങ്ങളും ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ടുള്ളതാണ്. അത്യധികം ചേതോഹരമായിരുന്നു അത്. കഥാസന്ദര്‍ഭങ്ങൾക്കൊത്ത വികാരങ്ങൾ അനുവാചകനിൽ സൃഷ്ടിക്കാൻ ഈ പശ്ചാത്തലസംഗീതത്തിന് സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പരമ്പരാഗത കൊട്ടുവാദ്യങ്ങൾ -ഛത്തീസ്ഗഢ്
പരമ്പരാഗത കൊട്ടുവാദ്യങ്ങൾ -ഛത്തീസ്ഗഢ്


വിശേഷിച്ചും ഭയം. ഭയമാണ് സിനിമയിലെ പ്രധാന വില്ലൻ. ഭരണസംവിധാനത്തിന് ജനങ്ങളോടുള്ള ഭയമാണ് അടിസ്ഥാനം. ഒരു പരിധി വരെ ബാക്കിയൊക്കെയും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന ഭയമാണ് എന്ന ഒരു നിഗമനത്തിലെത്താൻ ചിത്രം പ്രേരിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ? പ്രത്യേകിച്ചും മൗയിസ്റ്റുകളെക്കുറിച്ച ഊതിവീര്‍പ്പിച്ച ഭയം. മസൂർക്കറിന്റെ സിനിമയിലും ഖാലിദ് റഹ്മാന്റെ സിനിമയിലും നക്‌സലൈറ്റുകളെയോ മൗയിസ്റ്റുകളെയോ കാണുന്നില്ല എന്ന് നേരത്തേ പറഞ്ഞല്ലോ. അതേസമയം പൊലീസുകാരിൽ മുഴുവനും മൗയിസ്റ്റുകളെക്കുറിച്ച ഭയം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട് താനും.

മൗ ദ്‌സെദോങ് (മാവോ സെതൂങ്) തന്നെയും ആന്ധ്രാപ്രദേശുകാരനാണെന്നാണ് ഇവിടെയുള്ളവരുടെ വിചാരം എന്ന് ഐ.ടി.ബി.പി (ഇന്‍ഡോ-തിബത്തൻ ബോഡർ പൊലീസ്) ഓഫീസർ കപിൽ ദേവ് (ഭഗ്‌വാൻ തിവാരി) ഇടയ്ക്ക് തമാശയായി പറയുന്നതും നാം കേൾക്കുന്നുണ്ട്.

അത്രമേൽ ആസ്വാദ്യകരമെങ്കിലും പശ്ചാത്തലസംഗീതത്തെ ഒട്ടും ലിമിറ്റ് ചെയ്തില്ല എന്നത് ചിത്രത്തിന്റെ പോരായ്മയായും തോന്നി എന്നത് മറച്ചുവെക്കുന്നില്ല.

കുനാൽ ചന്ദിന്റെ വാക്കുകളിലും മൗയിസ്റ്റുകളെക്കുറിച്ച ഭയം നിഴലിക്കുന്നുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ ആളുകളാണ് ഞങ്ങൾ എന്ന് മാവോവാദികളും മാവോവാദികളുടെ ആളുകളാണെന്ന് നിങ്ങളും പറയുന്നു, യഥാര്‍ത്ഥത്തിൽ ഞങ്ങൾ ആരുടെയും ആളുകളല്ല എന്ന് അയാൾ മണിയോട് പറയുന്നുമുണ്ട്. എന്നിട്ടും അയാളുടെ മകനെ മാവോവാദിയാണെന്നും പറഞ്ഞ് പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയി. ഒരിക്കലും തിരിച്ചുവരാനിടയില്ലാത്ത മക്കളെ കാത്തിരിക്കുന്ന, ഇന്ത്യയിലെ ലക്ഷക്കണക്കിന് പിതാക്കന്മാരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഒരാളായി അയാളും.

ജാതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മുൻവിധികളും ഭയവും കേരളാ പൊലീസ് സേനയെയും ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. ഉണ്ണികൃഷ്ണന്‍ എന്ന പൊലീസുകാരന് (അഭിറാം പൊതുവാൾ) ആദിവാസികളെ ഭയമാണ്, കുനാൽ ചന്ദിനെയും ഭയമാണ്. ഈ ഭയം ബോധപൂർവമല്ലെങ്കിലും ഒപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്ന ബിജുകുമാർ (ലുഖ്മാൻ) എന്ന, ആദിവാസിയായ കോണ്‍സ്റ്റബിളിനോട് അയാൾക്കുള്ള അവജ്ഞയായും മാറുന്നുണ്ട്.

ഒരിക്കൽ മാത്രം ബിജുകുമാർ, ഉണ്ണികൃഷ്ണനോട് ശക്തിയായി പ്രതികരിക്കുന്നു. ഇതിലാണ് ഉണ്ട മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം വ്യക്തവും തീവ്രവുമായി പ്രസരിക്കുന്നത്.

അതേസമയം തന്നെ ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ എന്ന വ്യക്തിയുടെ ജാതിവെറിയല്ല ചിത്രത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നത്. അയാൾ തന്നെയും ഇരയാണ്. ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിന്റെ തന്നെ ശാപമായ ജാതിബോധത്തിന്റെ ഇര. ഒപ്പം തന്നെ പൊലീസ് സംവിധാനത്തിനകത്തെ ഹയറാർക്കി എപ്രകാരം ഒരു ജാതി ഹയറാർക്കി പോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നും കാണാം. ഹവിൽദാർ ജോജോയിലൊക്കെ (ഷൈൻ ടോം ചാക്കോ) പ്രകടമാകുന്നത് ഈ ബോധമാണെന്ന് പറയാം.

ഛത്തീസ്ഗഢിൽ എലക്ഷൻ ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോയ കേരള പൊലീസ് സംഘത്തിന് രേിടേണ്ടി വന്ന ദുരിതങ്ങളെക്കുറിച്ച ഒരു പത്രവാര്‍ത്തയിൽ നിന്നാണ് താൻ ഇങ്ങനെയൊരു പ്രമേയം വികസിപ്പിച്ചതെന്ന് ഖാലിദ് റഹ്മാൻ പറയുന്നു. ആ ഒരു നൂലിഴയെ ഇന്ത്യൻ ജീവിതത്തിന്റെ നാഡി ഞരമ്പുകളായി പരിവർത്തിപ്പിക്കാനാണ് ഖാലിദ് റഹ്മാനും തിരക്കഥാകൃത്ത് ഹര്‍ഷദും യത്‌നിച്ചത്. അതിലവർ വിജയിച്ചു എന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം.

ഗ്രാനൈറ്റ് നിക്ഷേപം, അത് കവർന്നെടുക്കുന്ന മുതലാളിത്തം, അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പാരിസ്ഥിതികവും സാമുഹികവുമായ ചൂഷണങ്ങൾ, അത് നിമിത്തമുണ്ടാകുന്ന ജലക്ഷാമം എന്നു തുടങ്ങി, ഉണ്ടയിൽ കടന്നുപോകുന്ന സന്ദർഭങ്ങളും വിഷയങ്ങളും അനവധിയാണ്. അതെല്ലാം തന്നെ വളരെ കൃത്യതയോടെയാണ് ഒരുമിച്ചു ചേർത്തിട്ടുള്ളത് എന്നും തോന്നി.

മുഖ്യധാരാ സിനിമകളിലെ അതിമാനുഷരൂപങ്ങളെ നിരാകരിച്ചു കൊണ്ടാണ് സമീപകാലത്ത് കൂടുതൽ റിയലിസ്റ്റിക് ആയ ആഖ്യാനങ്ങൾ വെള്ളിത്തിരകളിൽ തെളിഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്. മമ്മൂട്ടി എന്ന താരത്തിന്റെ സാന്നിധ്യമുണ്ടെങ്കിലും ഉണ്ട അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിച്ച കഥാപാത്രത്തിന് താരപരിവേഷം നൽകുന്നില്ല. മമ്മൂട്ടി എന്ന നടനെയാണ്, താരത്തെയല്ല ഉണ്ടയില്‍ നാം കാണുക. ആ അര്‍ത്ഥത്തിൽ സമീപകാലത്തുണ്ടായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധേയമായ വേഷമായിരുന്നു മുന്നറിയിപ്പിലെ സി.കെ രാഘവൻ. അതിന് ശേഷവും തോപ്പിൽ ജോപ്പനും മധുര രാജയുമൊക്കെയായി ആടിത്തിമർത്ത മമ്മൂട്ടി ഒരു നടനായി വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് ഉണ്ടയിലാണ്.

അതേindexസമയം, അവസാനത്തെ സംഘർഷ രംഗം അത്രയ്‌ക്കൊന്നും റിയലിസ്റ്റിക് ആയിരുന്നില്ല എന്നു പറയേണ്ടി വരും. അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ അമാനുഷശേഷിയുള്ള ഒരു മെഗാസ്റ്റാർ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ട്. ചിത്രത്തിന്റെ മൊത്തം ഒഴുക്കിനും മമ്മൂട്ടിയുടെ തന്നെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ അതുവരെയുള്ള സ്വഭാവത്തിനും അൽപം ഭംഗം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഈ സംഘട്ടനമാണ് കല്ലുകടി ഉണ്ടാക്കിയ മറ്റൊരു ഘടകം.

അവസാനം വരെ ചടുലവും തീവ്രവുമാണ് ഹർഷദിന്റെ തിരക്കഥ. ചിത്രം പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന രാഷ്ട്രീയത്തെയും ഓരോ രംഗവും കൃത്യമായി പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നുമുണ്ട്. മലയാള സിനിമയ്ക്ക് ഒട്ടും പരിചയമില്ലാത്ത പ്രദേശത്തെയും ജീവിതത്തെയും ഒപ്പിയെടുക്കുന്നതിൽ സജിത് പുരുഷന്റെ ദൃശ്യപരിചരണവും പൂര്‍ണമായും വിജയിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നു പറയാം.